Tuğçe Çamsarı

Yayında olmak yaşamaktır. Gerisi ise sadece beklemek..

Yalnızlık mı Tek Başınalık mı?

Şu an bu satırları kocaman bir kalabalık içinde ama yalnız yazıyorum. Bakıyorum etrafa bir sürü insan, tanıdık ama hepsinin ortasında bende hakim olan yalnızlık.. Hayır hayır; bir tek başınalık.. Bu da beni düşündürüyor. İyi olan hangisi diye? Yalnız kalmak mı, tek başına olmak mı?

Uzun zamandır tek başımayım. Aslında kalabalık bir tek başınalık benimkisi. İçimdeki ben, kafamdaki ben, fizikteki ben, duygusal ben,psikopat ben, gezgin ben, özgür ben, düşünceli ben.. Uzuyor da uzuyor bu katılımcı listesi. Keyif verici bir uyum var aramızda. İstediğimiz yere gidiyoruz. İstediğimiz, sevdiğimiz şeyleri yapıyoruz. Canımız isterse konuşup, canımız istediğinde saatlerce susuyoruz. Tüm benliklerim birbirini seviyor. Anlayacağını mutualist bir yaşam sürüyoruz. Herkes birbirini kötülüğe yol açmadan faydayla kullanıyor. Eksiklerini de tamamlayıp dengeliyor. Çoklu benlik, çoklu paylaşım.. Bütün bunların toplamında gerçek ben de bu tek başınalığın keyfini yaşıyorum, hükmünü sürüyorum. Yanlış anlaşılmasın diye de ekliyorum. Yalnızlık değil benimkisi, tek başınalık diyorum. Ama ara sıra yalnızlık ta alıp başını yürüyor. Bir sürü eş, dost, arkadaş ama sanki tam ortasında yalnız ben. Şimdi aradaki farkı daha iyi anlyorum. Yalnızlık mı, tek başınalık mı? Yalnızlık kötü, soğuk ve sevimsiz. Hele de bu kadar çok insanın arasında. Bir sürü arkadaş, eşi zor bulunan dostlar, vazgeçilemez bir aile.. Bir ses, bir nefes.. Ama en içlerde, derinlerde bir yerde baş kaldıran yalnızlık. Herkes dibinizde ama elinizi uzattığınızda dokunamıyorsunuz.Ya da dokunuyorsunuz da hissetmiyorlar, hissetmek, hissettirmek istemiyorlar. Bir boşluk var. Herkes boşluktan aşağı düşüyor. Ama siz o boşlukta sabit bir noktada sallanıyorsunuz. Yanınızdan geçip gidenler, kayıp düşenler, akıp kaçanlar.. Siz seyirci.. Koparmanız lazım o ipi. Belki bir anlık savrulursunuz ama sonra yörüngeye oturma zamanı. Daha güçlü, daha sakin.. Daha mutlu, daha suskun.. Daha olgun, daha kırgın..

Bütün bunlar olurken kafanızdan geçen hala aynı soru; Yalnızlık mı, tek başınalık mı? Sizi bilmem ama ben yalnızlıktan uzak tek başınalığımın keyfini, hükmünü sürüyorum. Sığmıyorum dünyaya, dar geliyor. Ara sıra da özlüyorum.. İçten, kaygısız, umutla..

Related posts:

Torba Yasası..
Demokrasi Nedir ki?
Hayat kısa sen daha hâlâ..

Etiketler:, , ,

Posted in Kişisel by admin on Kasım 12th, 2012 at 22:41.

Add a comment

No Replies

Feel free to leave a reply using the form below!


Leave a Reply


Analytics Plugin created by Web Hosting